STRAKS VAL IK

De trap op. Ik zie alleen maar de natte blauwe broek van de jongeman voor mij.
Stapje voor stapje bereik ik het hoogste punt.
Mijn beurt.
De smalle plank lijkt eindeloos. Mijn benen trillen en mijn hart klopt in mijn keel.

Ik sta.

Ik verkramp.
Geen idee waarom ik hier sta.
Of hoe lang ik hier sta.
Ik wil terug.
Durf al helemaal niet terug.

Straks val ik.

Straks val ik.
Straks val ik.
Straks val ik.

Wacht.

Dat is de bedoeling.
Dat ik val.
Dat ik hier vanaf val.
Dat ik hier vanaf…..spring?!?

Ik verdwijn onder water. Kom weer boven.
Dit was de eerste en de laatste keer dat ik ooit van een hoge duikplank sprong.